Suksan님의 프로필C-Suksan ~ 2 Days Ago Ki...사진블로그리스트기타 도구 도움말

Owatlanporn Suksan

직업
지역
스페이스에 음악 리스트가 없습니다.
추가한 리스트 항목이 없습니다.
분류해 둔 카테고리가 없습니다.
사진(1/25)
9월 10일

ผ่านไปอีกแล้ววันนึง

คงเป็นวันสุดท้ายแล้วจริงๆ ที่จะได้เจอหน้ากัน
ในที่สุดก็เดินมาสุดทางซักทีนะ หลงทางอยู่นาน อย่างน้อยก็รู้แล้วว่า ที่ปลายทางมันมีแต่ความว่างเปล่า
แต่ดีใจนะที่เธอมีคนที่ดีที่สุดดูแล ยินดีด้วยนะ ดอกไม้Left hugRed roseที่ให้ก็เก็บไว้ให้นานเท่าที่ทำได้นะ เพราะมันคงเป็นของชิ้นสุดท้ายที่ให้ไปจริงๆ แล้วละ เอ่อแต่ของที่เธอให้เรายังเก็บไว้เป็นอย่างดีเลยละ อมยิ้มที่ซื้อให้เราอันแรกก็ยังเก็บไว้อยู่นะ ขอบใจจริงๆ
แต่ตอนนี้ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะเดินไปทางไหนต่อ
เวลามันช่างผ่านไปเร็วจัง นี่ก็เกือบจะ 6 เดือนแล้วที่เราเลิกติดต่อกัน แต่ทำไมถึงยังคิดถึงเธออยู่อีกนะ
อีกอย่างนี้มันก็เดือนที่ 5 ของการทำงานแล้ว ผ่านโปรก็ไม่เห็นจะรุสึกดีใจเลย เหมือนกับว่ามันยังขาดอะไรๆ อยู่
หมายความของชีวิตไม่รู้มันอยู่ที่ไหน ขี้เกียจแล้ว ทำงานต่อดีกว่า..... Sleepy!!!! ตื่นๆๆๆๆๆ มันสายแล้วเว้ยไอ้ฉอย !!!!Sleepy

 
6월 15일

ฝันลางๆ เช้าวันใหม่ ชีวิตใหม่

     คุณเคยตื่นจากความฝันรึป่าว งงอะดิว่าถามอะไรแปลกๆ บ่อยครั้งที่เรามักจะสะตุ้งตื่นจากความฝันร้าย แต่ถ้ามันเป็นฝันที่ดีละคุณเคยคิดอยากจะตื่นรึป่าว ผมก็คนนึงละที่ไม่อยากตื่น ในฝันของผม มันเป็นฝันที่ทำให้รู้สึกอิ่มเอมใจหรือว่าเสียใจที่สุดดีนะ ผมเจอผู้หญิงคนหนึ่ง เธอสวยมาก ตาโต ผิวขาว ผมประบ่า เธอเป็นคนที่อารมณ์ดีอยู่เสมอ เฮฮาได้ทุกสถานการณ์ คุยเก่ง มีเรื่องเล่าให้ฟังได้ทุกวี่ทุกวัน ผมก็มักจะคอยฟังแล้วก็ล้อเล่นกับเรื่องที่เธอเล่าอยู่เสมอ เธอมีความสุขกับคำพูดของผมมากๆ เมื่อคนสองคนคุยกันมากขึ้น ความผูกพันก็เริ่มมีมากขึ้น วันไหนที่เราไม่ได้คุยกันมันก็รู้สึกแปลกๆ ตลกดีที่เราเจอหน้ากันแทบจะนับครั้งได้ มันน้อยมากๆ น้อยจนรู้สึกว่าเหมือนฝันไป มันช่างดูเลือนลางจริงๆ ความฝันที่มันค่อยๆ เลือนลางมันก็มักจะตามมาด้วยความเป็นจริง ความเป็นจริงที่เธอมีคนค่อยดูแลแล้ว เราคงมาช้าไปแล้วละ เธอไม่สามารถเปลี่ยนใจได้แล้ว เราตกที่นั่งลำบากที่ต้องทนฝืนที่จะคบเธอต่อไปได้อีก เพลงปาฏิหาริย์ค่อยๆ เริ่มดังขึ้น โสดประสาทรับรู้แล้วว่าผมคงไม่มีปาฏิหารืย์กับเธออีกแล้ว ผมได้แต่ก้มหน้าถอนหายใจ แล้วบอกตัวเองให้เลือกทาง 2 ทาง ทางนึงคือเดินจากเธอไปให้ไกล อีกทางหนึ่งคือยอมฝืนทนคบเธอต่อไป สุดท้ายผมก็เลือกที่จะเดินจากเธอไปให้ไกลและก็ก็ไกลที่สุด มันเป็นเรื่องยากที่สุดแต่ผมก็ต้องทำมันให้ได้ ผมได้แต่ขอให้เธอมีความสุขกับคนที่เธอรักมากๆ ผมจะคอยมองดูเธอภายในมุมมืดๆ มุมนึง เพื่อคอยเป็นกำลังใจให้เธอในยามที่เธอถ้อแท้ผิดหวังจากเรื่องต่างๆ
    ....ไอ้ฉอย....      .....ไอ้ฉอย!.....  ตื่นๆๆ "นี่แกน่ำนอนละเมอนะรู้ไหม แกได้แต่เพ้อละเมอเรียกแต่ชื่อเค้า เป็นเอามากแล้วเนี๊ยะ" ผมขยี้ตาแล้วความฝันทุกอย่างก็หายไป ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมลุกไปอาบน้ำ แปรงฟัน แต่งตัวแล้วก็ออกจากห้อง พร้อมที่จะเดินต่อไปข้างหน้า ถึงแม้มันจะมีรอยช้ำขึ้นภายในจิตใจ
5월 8일

ส่งแค่นี้

 
ศิลปิน : บอย ตรัย ภูมิรัตน์


มีคำๆนึงในหัวใจ ที่ชั้นต้องพูดมัน

ก้อรู้ว่าคงมีซักวัน ที่ชั้นต้องบอกไป

แต่วันนี้ยังทำใจไม่ได้ คือคำว่าลาก่อน

เราเคยมีวันคืนที่ดี มีเธอและมีชั้น

เราเคยมีใจที่ให้กัน ก็คิดว่าแน่นอน

แต่เราก็เดินมาถึงตอน ที่เป็นฉากสุดท้าย แล้วใช่ไหม

* ไม่อยากเป็นคนต้องบอกลา แค่คิดชั้นก็ยิ่งปวดใจ

เก็บเอาความรู้สึกดีๆ ส่งเธอเลยตรงนี้จะได้มั๊ย

** ส่งไกลแค่ไหนเราก็ต้องลาอยู่ดี ก่อนเราจากกันชั้นควรจะหยุดเท่านี้

น้ำตาที่มี ให้เธอโชคดี ให้เธอปลอดภัย ทุกอย่าง

จะส่งที่ไหน ชั้นคิดว่าคงไม่ต่าง ยังไงก็เจ็บเหมือนกัน


ดูแลตัวเธอเองให้ดี จากนี้ไม่มีชั้น

เจอใครยังไงไม่สำคัญ อย่าลืมกันก็พอ

จากนี้ไปคงไม่ต้องรอ แค่สิ่งเดียวที่จะขอ ครั้งสุดท้าย

  ( * , ** )

   ไม่อยากเป็นคนต้องบอกลา แค่คิดชั้นก็ยิ่งปวดใจ

เก็บเอาความรู้สึกดีๆ ส่งเธอเลยตรงนี้จะได้มั๊ย

   ส่งไกลแค่ไหนเธอก็ต้องไปอยู่ดี ก่อนเราจากกันชั้นควรจะหยุดเท่านี้

น้ำตาที่มี ให้เธอโชคดี ให้เธอปลอดภัย ทุกอย่าง

จะส่งที่ไหน ชั้นคิดว่าคงไม่ต่าง ยังไงก็เจ็บเหมือนกัน

เชื่อมั๊ยว่ามันไม่ต่าง ยังไงจะคิดถึงเธอ..

 
(ยังไงก็จะชอบเธอตลอดไปนะ)

พื้นที่เล็กๆ

เนื้อเพลง: พื้นที่เล็กๆ
บอย ตรัย ภูมิรัตน 

จะต้องถอนใจ อีกสักเท่าไร
โลกแห่งความเป็นจริง ไม่เคยเป็นอย่างใจ
วันและคืนเปลี่ยนหมุน ให้เราวิ่งตามเรื่อยไป
โตแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไป

การเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ง่ายเลย
มันไม่คุ้นไม่เคย ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อยใจ
ไม่มีเวลาเหลือ ไว้ฟังไว้คิดถึงใคร
โตแล้ว ต้องทำอย่างไร

เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ
จนตัวเราเองอาจหล่นหาย
เมื่อเด็กคนหนึ่งที่อยู่ในใจ เขาไปไหน
ทำไมวันนี้เขาหายไปจากเรา

ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ เอาไว้

ตรงขอบฟ้านั้น มีรุ้งพาดผ่าน
เมื่อความจริงความฝันได้มาบรรจบกัน
ที่ดินแดนแห่งนั้น เด็กน้อยคนหนึ่งกับฉัน
จูงมือเดินไปด้วยกัน

เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ
จนลืมว่าเราเคยเป็นใคร
อย่าลืมเด็กน้อย ทิ้งปล่อยเขาคอยอยู่เดียวดาย
ได้ยินใช่ไหมเสียงนั้นที่เรียกเรา

ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ จะอยู่กับฉันตลอดไป

(ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ใจยังเป็นเด็ก)
อยู่กับฉันตลอด ไม่ให้ใครแย่งไป
(ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ใจยังเป็นเด็ก)

4월 29일

คนที่ไม่เข้าตา

    28/4/2006

    วันนี้สึกแง่จัง ไมไม่รุเหมือนอ้างว้างๆ ทั้งๆ ที่ก็อยู่บริษัท คนก็อยู่กันเยอะ เหอ...... เมื่อไหรจะมีใครสักคนมาเข้าใจเราบ้างนะ งานวันนี้ก็ Clear ก่อนกำหนดส่งด้วย เลยว่างงาน มัวแต่มานั่งคิดไปเรื่อยเปื่อย

   พี่จากการตลาดเค้ามาสอน Feasibilty study ด้วย ทำให้อยากเรียนต่อ MBA เข้าไปใหญ่เลย แต่ถ้าจะต่อโทรก็ต้องทำงานก่อน 2 ปี กว่าจะได้ไปต่อคงแก่กันพอดี แฟนเฟินก็คงหาไม่ได้แล้วแก่ไปซะก่อน เกียจคิดเรื่องนี้แล้วคิดแล้วยิ่งปวดหัวมากกว่าเรียนกับทำงานเสียอีก เอ่อ Feasibilty study นั่นเหรอคืออะไร

   มันคือการศึกษาการทำโครงการต่างๆ หาความเสี่ยง ผลประโยชน์ ฯลฯ  ว่าไปแล้วมันก็อยู่ระดับผู้บริหารเลยละ ชังดูดีอารายเช่นนี้

   แต่ถึงไงก็เหงาจายจัง ไมไม่มีใครเข้าใจเลย

4월 12일

2 day ago kid - Siam Cement Industry Co.,Ltd - Summer day

             20/3/2006

                เริ่มงานวันแรกจะบ้าตาย ต้องตื่นนอนตั้งตี 5 หรือเน๊ยะ เวรกำนาฬิกาปลุกดังระงม ก็ไอ้เอกดิมันเล่นตั้งนาฬิกาปลุกไว้ทั่วห้องเลย กลายเป็นเราเองนะครับที่ต้องไปตามปิด ส่วนไอ้เอกคนตั้งนาฬิกาปลุกนั่นเหรอยังไม่ตื่นเลย ทำไมนั่นเหละ มันนอนไม่หลับไงตื่นเต้นกลัวไปฝึกงานสาย แต่เราเหรอขอนอนต่อดีกว่านี่มันเพิ่งจะตี 5 เอง แล้วไอ้เอกก็ต้องไปอาบน้ำก่อน อิๆๆ แผ่นเว้ย แกล้งหลับต่อ (หลับจริงนั่นเหละ) พอตื่นก็รีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปฝึกงาน เห้อ......... นานแล้วที่ไม่ได้ขึ้นรถเมย์ตอนเช้า มันชั่งลำบากจังไปถึงก็กินข้าวแล้วก็รีบไปเอาบัตรขึ้นอาคาร วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เจอกลุ่มพี่ๆ (วร) วิศวกรรมโรงงาน โอ้มันช่างดูยิ่งใหญ่จัง เข้ามาก็มาทำความรู้จักกับพี่ๆ (ลุงๆ ปู่ๆ แต่ต้องเรียกว่าพี่ 5555)
             เมื่อทุกคนมาพร้อมกันที่ประชุมก็เริ่มการบรรยายเกี่ยวกับฝ่ายงานของเราที่จะเข้าฝึก พี่ๆ เค้าเอาโน๊ตบุ๊คกันมาเพียบเลยมานั่งเช็คเมลล์กันมานั่งดูปัญหาที่ส่งเข้ามาจากที่ต่างๆ ดีแฮะดูเป็นมืออาชีพกันสุดๆ แล้วก็ถึงคราวจับคู่พี่เลี้ยง............. โอ้ได้พี่ยิ้ม ศิษย์เก่าลาดกระบัง (สมชื่อจริงๆ เพราะพี่แกชอบยิ้ม) ใจดีพอควรเหละ หลังจากบรรยายทุกอย่างเสร็จได้เวลาพักเที่ยงพี่เค้าก็พาไปกิน mk กินๆๆๆ สั่งไปเยอะมาก (เค้าดันบอกเองว่าเต็มที่เลยน้องไม่ต้องเกรงจาย แต่ในใจคงคิด "ไอ้เด็กเวร แดกล้างพลาญกันเจงๆ " 5555) แล้วช่วงบายก็มานั่งคุยกับพี่ๆ กันต่อ ต่อ ต่อ จนอยากจะหลับแล้วหลับอีก พอ 4 โมงครึ่งก็รีบกลับหอกัน ไม่อยากอยู่แล้วง่วงนอนกลับหอดีกว่า อิๆๆๆ